عامل همان رابطه مذهبى و به تعبير قرآن ، اخوت اسلامى است و صلح پايدار جز در پرتو اين عامل امكان‌پذير نيست . يكى از لوازم اين اخوت دينى اين است كه هرگاه دو طايفه از مسلمانان به دليل تحريكات خاصى به جان هم افتادند ، بر همه افراد باايمان لازم است كه كوشش كنند تا آتش نبرد را ميان آنان خاموش نمايند و پرچم صلح را بار ديگر برافراشته سازند . ولى ، اسلام خواهان صلح به هر قيمت و هر نحو نيست ، بلكه صلحى را مىخواهد كه براساس عدل و داد شكل بگيرد و حقوق هر دو طايفه در آن محفوظ باشد ؛ به همين دليل مىفرمايد : « فَأَصْلِحُوا بَيْنَهُما بِالْعَدْلِ . . . » . و گرنه صلح و سازشى كه بر پايه پايمال كردن حقوق يكى از دو طرف قرار گيرد ، نه تنها پايدار نيست ، بلكه زمينه‌ساز دشمنىها و تشنجات بيشترى است و از نظر شارع اسلام مردود است .